Ik heb groot nieuws. Ik ga deze zomer in Bretagne fietsen. Ik ben zelf nog niet op de hoogte maar het is mijn onderbewustzijn dat mij daarheen stuurt. Het zit namelijk zo.
Enkele maanden terug ontdekte ik een onvoorstelbaar lekkere kaas: Brillat-Savarin. Waarlijk een streling voor de tong. Het is een zogenaamde “triple crème” kaas waarbij het woordje triple natuurlijk een bekend belletje doet rinkelen. En ook die heerlijke naam: Brillat-Savarin – genoemd naar de 18de eeuwse gastronoom Jean-Anthelme Brillat-Savarin die destijds een boek schreef over de psychologie van de smaak. Jean-Anthelme was zijn tijd duidelijk vooruit.
En toen gebeurde dit. Sergio Herman was op gastronomische uitstap met Herman Brusselmans in Bretagne. Op het einde van het programma gaat Sergio ‘s ochtends naar de markt om ’s avonds te koken voor Herman. Hij vraagt aan een lokale marktkramer of hij geen lokale kaas kan aanbevelen. En je raadt het nooit. De kaasboer beveelt aan: Brillat-Savarin.
Meer had ik niet nodig: naar Bretagne! Iemand ooit in Cancale of Concarneau geweest? Ik hoor het graag.
Maar toen ontstonden de problemen. Volgens enkele zeer betrouwbare informatiebronnen zou de Brillat-Savarin ontstaan zijn in het stadje Forges-les-Eaux. Maar dat ligt in Normandië en niet in Bretagne. Andere bronnen verwijzen zelfs naar Île-de-France en Bourgogne. Ik geraak er dus niet meer wijs uit.
In elk geval zijn er twee conclusies te trekken.
Ten eerste. De alom geroemde meesterkok Sergio Herman wordt in Bretagne door een lokale marktkramer bij zijn pietje gepakt. Die lokale man moet gedacht hebben, ik heb hier nog een stukje kaas dat ik niet kwijt geraak en die Nederlander die kent er toch niets van.
Ten tweede. Het zou zomaar kunnen dat ik deze zomer in Bretagne maar ook in Normandië ga fietsen. Of in Bourgogne.
Want zoals de kniechirurg (én fietser én organisator van La Cannibale) Toon Claes het vandaag in Het Nieuwsblad stelt: ga niet door het leven zonder een doel.