Jasmine

Ik ben er klaar mee. Ik kan het niet langer aanzien. Het stoort mij enorm. Dat vuistje.

Even wat context. Ik ben zot van sport. Ik kijk naar alles. Cricket of curling? Laat maar komen. Dus kijk ik ook als bezeten naar The Championships – beter bekend als Wimbledon. Ik stam nog uit de tijd van Ilie Nastase en Vitas Gerulaitis. Kun je nagaan hoeveel decennia ik al op de teller heb staan.

Maar nu dit. De moderne tennissers hebben een entourage bij zich. Die entourage was ten tijde van Bjorn Borg en John McEnroe beperkt tot de coach. Tegenwoordig zit daar: de coach, de manager, de diëtist, de psycholoog, de fysioloog, de mama en de papa… een batterij dus van experten die meneer of madam moeten bijstaan tijdens de wedstrijd.

De moderne tennisser is constant in overleg met die entourage. ‘t Is niet om aan te zien. Een mens vraagt zich af wat die een jaar lang hebben uitgespookt op training als de speler in kwestie toch van toeten noch blazen weet tijdens de wedstrijd.

En het áller-áller-ergste is: als de moderne tennisser een bal goed slaat dan richt hij of zij stelselmatig een gebalde vuist richting diezelfde entourage. Als om te zeggen: kijk eens hoe goed ik dat weer heb gedaan. Gewoon verschrikkelijk. Spant de kroon in deze: Jasmine Paolini. Een huppeltje van ongeveer 1m20 die bij elke goed geslagen bal met die verschrikkelijke gebalde vuist de indruk geeft dat ze net 6 wereldtitels tegelijk heeft gewonnen. Degoutant gewoon. Bovendien wil ik het bij deze niet hebben over haar pruillip als ze eens een bal niet goed slaat. Niet om aan te zien.

‘t Is simpel. Wim Bledon (#ToonHermans) moet ingrijpen. Wie tennist staat er alleen voor. Met alleen maar de tegenstander tegenover zich. Wie de ballen het beste slaat, wint de wedstrijd. Hij of zij moet mans of vrouws genoeg zijn om dat alleen te kunnen – als het goed gaat maar ook als het mis gaat. Wat zit die hele entourage daar in godsnaam bij te doen.

Echte kampioenen zijn hun eigen adviseur.